Vladimir Karamazov - For the Grace of God

Έχοντας λάβει ειδική άδεια πρόσβασης —και ως ο πρώτος που απέκτησε τέτοια άδεια για ένα φωτογραφικό έργο— ο Καραμάζοφ θέλησε να έρθει σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους, να ακούσει τις ιστορίες τους και να κατανοήσει τους λόγους που τους οδήγησαν στη διάπραξη των εγκλημάτων τους. Τράβηξε τις φωτογραφίες μέσα σε διάστημα ενός ημερολογιακού έτους, γνωρίζοντας καλύτερα τόσο τους σημερινούς όσο και τους πρώην κρατούμενους, τους δεσμοφύλακές τους, καθώς και άλλους ανθρώπους που εργάζονται στις εγκαταστάσεις.
Το 1961, έπειτα από τεχνική ανάθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, του Τμήματος «TPS και Φυλακών», το Συμβούλιο Υπουργών εξέδωσε το διάταγμα υπ’ αριθ. 2284/12.05.1961 για την κατασκευή της φυλακής στο νησί Πέρσιν, ενός «στρατοπέδου κράτησης». Το πρώην «στρατόπεδο», το οποίο αρχικά προοριζόταν για τη στέγαση πολιτικών κρατουμένων, συνδέεται σήμερα με τη σύγχρονη φυλακή του Μπελένε, η οποία φιλοξενεί άτομα καταδικασμένα για αδικήματα βάσει του Ποινικού Κώδικα και είχε κατασκευαστεί κατά τα έτη 1957-58.
Οι εικόνες του βιβλίου, οι οποίες τραβήχτηκαν από τον Οκτώβριο του 2023 έως τον Νοέμβριο του 2024, αποτυπώνουν την αρχιτεκτονική της φυλακής, τους φράχτες με τα συρματοπλέγματα, τα τούβλα και το κονίαμα των εξωτερικών τειχών, καθώς και τα χιονισμένα τοπία στις άκρες του νησιού όπου βρίσκεται η φυλακή.
Στο επίκεντρο του βιβλίου βρίσκονται τα πορτρέτα των κρατουμένων μέσα στα κελιά τους και μαζί με άλλους συγκρατούμενους — από ανθρώπους που εκτίουν ισόβια για φόνο έως πορτοφολάδες, άτομα που έχουν καταδικαστεί για ενδοοικογενειακή βία, τζογαδόρους και κλέφτες.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται επίσης σχέδια, επιστολές, ποιήματα και μαρτυρίες των κρατουμένων, τα οποία συγκέντρωσε ο Καραμάζοφ κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του και μέσα από μια μακρά περίοδο συζητήσεων μαζί τους. Τα έργα αυτά προσφέρουν, επομένως, μια μοναδική και σπάνια ματιά στον κόσμο των ανθρώπων που ζουν στο Μπελένε.

Ο ίδιος εξηγεί:
«Οι απλοί πολίτες στη χώρα μου δεν γνωρίζουν τίποτα για τις φυλακές και δεν έχουν πραγματική εικόνα για το τι σημαίνει να είσαι έγκλειστος ή να εκτίεις μια ποινή στέρησης της ελευθερίας. Γι’ αυτό θέλησα να παρουσιάσω το έργο στο κοινό — να ανοίξω αυτή την πόρτα και να αποκαλύψω την πραγματικότητα, να αφηγηθώ τις ιστορίες και να δείξω ότι ένα έγκλημα έχει συχνά τις ρίζες του στην παιδική ηλικία και ότι, πολύ συχνά, ως κοινωνία φέρουμε κι εμείς ευθύνη εξαιτίας της αδράνειάς μας. Οι άνθρωποι στο υπόγειο είναι εξίσου πραγματικοί με εκείνους που βρίσκονται στο “φως”, έξω. Και ένας τρόπος να φέρουμε περισσότερο φως στο υπόγειο, να βοηθήσουμε περισσότερους ανθρώπους να βγουν στο φως, είναι να τολμήσει κάποιος να ανοίξει την πόρτα. Ελπίζω αυτό το βιβλίο να προσφέρει μια διαφορετική, ανθρώπινη οπτική για τους πιο μισητούς ανθρώπους, δείχνοντας ότι είναι και αυτοί ανθρώπινα όντα».